Praktijk voor levenskunst en mindfulness

'De paradox van geluk

Het valt niet mee om mens te zijn'. Deze uitspraak van Frits Koster ligt me nauw aan het hart.

We willen collectief dat alles goed met ons gaat. We willen gelukkig zijn. We willen controle over ons leven. Falen, ziekte, verlies, verdriet en imperfectie zijn onze grootste doembeelden. Als we er al mee geconfronteerd worden, willen we er zo snel mogelijk vanaf. We ervaren het als een soort falen in onze maakbare wereld. Als ik... dan... of had ik maar... dan zou ik nu niet....

We groeien allemaal op in een samenleving die ons doet uitschijnen dat succes een persoonlijke verdienste is en falen een soort persoonlijke mislukking. En deze kijk op het leven veroorzaakt veel bijkomend en dus onnodig lijden. Indien we ons toenemend bewust worden van deze denkfout, en kunnen inzien dat verdriet net zo goed bij het leven hoort als geluk, dan kan er iets veranderen. Het is niet te vermijden dat we pijn oplopen, maar daaraan lijden is een optie. De paradox van het geluk is, dat we het pas echt kunnen ervaren als we niet meer zo bang zijn van pijn en er een plek aan kunnen geven.

Dit is een soort paradigma shift die ingaat tegen onze klassieke manier van denken, tegen onze automatische piloot, die anders geprogrammeerd is.

Ik werk al ruim 20 jaar met mensen als psychotherapeute , als docente, supervisor en trainer. Dit inzicht en het me eigen maken ervan, heeft mijn leven een wending gegeven en is het beste wat me in tijden is overkomen. En ik wil niets liever dan dat beste met jou delen. Of je nu privé beroep op me doet, of als werknemer of organisatie... waar ik voor sta en wat ik kan bieden is een toenemende levenskunst waardoor je beter kan omgaan met al wat op je weg komt. Ruimte maken voor wat lastig is. Het moeilijke toelaten... , maar ook zien wat er allemaal wel is. En dus... gelukkiger zijn. Een uitdagende paradox.